Geçtiğimiz günlerde bir gazete sayfasında sevimli, dünya güzeli bir çoçuk dikkatimi çekti. Baktım üstünde bir Terakki öyküsü yazıyor. Çok da özenli kısacık bir hikaye var.
Aslında alıştığımız bizim okul reklamında uzak aman da şu kadar kişiyi şuraya yerleştirdi, bu kadar kişi burada okuyordan çok farklıydı. Galiba artık insanlar en çok sevdikleri yavrularını bile bu itiş kakışın içine itebiliyor. İlkokuldan üniversiteye kadar evet ben de tam da bu mantıkla büyüdüm. Büyük ihtimalle ben de böyle bir anne olacağım. Ama insanın karakterinin oluşmaya başladığı yıllarda bu şekilde davranılması ne kadar doğru ben karar veremedim !!
Reklam bana geçen yıllarımı şöyle bir ahh çekerek hatırlattı :)
No comments:
Post a Comment